DLA WAS...
TATO I MAMO
Kamalo!
Twoja mama jest w pracy!
Co ty tu robisz?
Idź do szkoły!
Idź!
Woda jest lodowata! Dobrze, że już kończę. Tylko wypłukać.
Kamalo, przestań się dąsać i martwić.
Twój mąż nie odzywa się od pięciu miesięcy.
Jedź do Shimli na spotkanie z Rakeshjim.
Na nim można polegać.
Siostra Haruda coś mówiła?
Mieszka z mężem w wiosce obok, ale pewnie ma własne problemy.
Znasz Mukesha? Dozorcę?
Mówił mi, że turyści wyruszają jutro do Shimli.
Zapytam, czy cię zabiorą.
Nie kłóć się z Mukeshem. Powiedział, że nie możesz jej zabrać.
Dlaczego nie mogę wziąć Manyi?
Kto się nią zaopiekuje?
Rozmawiałem z turystami. Nie możesz zabrać dziecka.
Wyruszają rano. Podwiozą cię jeepem.
Masz pieniądze?
- Tak. - To załatwione.
- Zaopiekujesz się Manyą? - Tak. Nie martw się.
Kamalo, jedzie samochód.
Mukesh!
- Co nowego? - Nie jest dobrze.
Lawina zasypała wszystkie drogi.
A co z turystami?
Utknęli.
Nie mają wyjścia, muszą iść pieszo.
Odstawiam samochód.
- Interes ci się posypał. - Nie tylko mnie, wszystkim.
Nie wiadomo, kiedy służby oczyszczą drogi.
Kamalo, szef o ciebie pyta.
Dlaczego?
Co się stało? Kto im powiedział?
Mukesh też tam będzie?
A ty tu czego? Idź.
Dzień dobry.
- Masz od niego jakieś wieści? - Nie.
Dzwoniłaś do niego?
Tak.
Czemu się tak martwisz? Przecież telefon działa.
- Kiedy z nim rozmawiałaś? - Pięć miesięcy temu.
- Pokłóciliście się? - Nie.
Prakash pracuje z Harudem?
Nie, pracują na różnych budowach.
Często zdarzają się tam wypadki. Nikt nie dba o bezpieczeństwo.
Mahesh stamtąd nie wrócił. Ponoć ma nową żonę.
Gdyby stało się coś złego, Rakeshji by nas poinformował.
Zadzwonię do niego jeszcze raz. Ostatnio nie działały telefony.
Harud jest odpowiedzialny. Wróci.
Nie martw się.
Pośpiesz się albo odjadą!
Nie krzycz!
Manya!
Kamalo.
Co znowu?
Ponieś mnie.
A kto poniesie kozę?
Postaw ją i ponieś mnie!
To dlaczego marudziłaś, żeby ją zabrać?
Idź sama!
Kto tu jest o tej porze?
To kobieta?
Dokąd idziecie?
Dokąd idziecie o tej porze?
- Możemy was podwieźć. - Łapcie go!
Skąd on się tu wziął?
Nie dajcie mu uciec.
Przyłóż mu!
- Trzymaj go! - Na co czekasz?
- Weź jego torbę. - Przyłóż gnojowi.
Cholera! On ma broń!
Siedział w naszym aucie?
- Walnij go! - Kop, skurwysyna!
Sukinkot!
Skurwysyn!
Zostawmy go tu!
Ma też naboje.
Zabierz broń.
Czekaj, dajcie mi...
Bittu!
Jak masz na imię?
Nawazuddin.
To jest imię?
Wracaj! Idź z tamtą kobietą!
Chcę iść z tobą.
Kamala jest daleko za nami.
Zgubiła but.
Jak się masz, mała?
Hej!
Masz igłę i nitkę?
Co?
Masz igłę?
Anitha?
Wszystko w porządku.
Zadzwonię później.
Jesteście z Chitkul?
Mój brat poślubił dziewczynę z tej wioski.
Jedziecie do Shimli?
Manya.
Idź, zanieś mu to.
Nie.
- Idź. - Nie!
No idź!
Kamala kazała mi dać ci to.
Proszę, weź.
Uwaga! Pasażerowie jadący do Shimli.
Uwaga! Odjazd do Shimli.
Odjeżdża autobus do Shimli!
Uwaga! Pasażerowie jadący do Shimli.
Proszę siadać też z tyłu.
- Dokąd? - Do Shimli.
Ten autobus odjeżdża do Shimli, ale nie wolno przewozić w nim zwierząt.
- Zapłacę. - Przykro mi.
- Schowam ją pod fotelem. - Proszę ją zostawić i wsiadać.
- Jadę z dzieckiem. - Proszę się odsunąć.
Muszę jechać do Shimli.
Muszę się dostać do Shimli.
Proszę mi pomóc.
Nazywa się Nawazuddin.
Muszę się tam dostać.
Ile zapłacisz?
- Dam ci 300 rupii. - To za mało.
Chcę dwa razy tyle.
Nie mam tyle.
Sprawdź.
Dobra, niech będzie 500.
Zobacz. Może tyle masz.
Dlaczego skłamałaś?
Wyglądam na idiotę?
Daj 200 z góry.
- Dawaj. - Dostaniesz, gdy dotrzemy na miejsce.
Nie ufam ci.
- A jeśli mnie oszukasz? - Nie oszukam.
Skąd mam to niby wiedzieć?
A ja mam ci zaufać?
To idź z kimś, komu ufasz.
Sknera!
Wsiadajcie. Szybko.
Punkt kontrolny!
Dhaniram, sklep numer 175. Na dolnym targowisku.
To tam. Idź w lewo.
A moja zapłata?
Na miejscu.
Idź szybciej.
Nie wlecz się jak koza.
To ten sklep.
Zaczekaj tu. Zaraz wrócę.
A kto mi zapłaci?
Gdzie jest Rakeshji?
Spytaj w środku.
Zostaw tę kozę w spokoju!
Kim jest ten Harud?
Widziałaś go?
- Tak? - Rakeshji?
- A ty to kto? - Kamala.
Wejdź.
- Usiądź. - A Rakeshji?
Nie ma go. Wyjechał na kilka dni.
A gdzie dziecko?
Nie zabrałaś córki ze sobą?
Kiedy wróci?
Nie wiem. Gdzie jest twoja córka?
- Jest u mojej siostry. - W Shimli?
Tak.
Wyjechałaś bez słowa.
Wszyscy wydzwaniają do mojego męża. Zachowałaś się nieodpowiedzialnie.
Harud nie odzywa się od pięciu miesięcy.
- Harud to twój mąż? - Tak.
Pewnie ma dużo pracy. Zadzwoni.
Rakeshji go zatrudnił.
Mój mąż nie pracuje już na budowie.
Nie dzwoni do mnie.
Masz do niego numer, to sama zadzwoń.
Nie odbiera.
Może zmienił numer.
Pisał listy, ale ostatnio żadnego nie dostałam.
Powtarzasz się. Co mam niby zrobić?
Dam znać twoim bliskim, że jesteś bezpieczna.
Przyjadą i zabiorą cię do domu.
Chodź, Manya.
Twoje pieniądze.
Tu jest 250. Cholerna suka. Kto dopłaci pozostałe 50?
Nie dotrzymałaś słowa, szmato.
Suka!
Kim jest Harud?
To twój mąż?
Rozumiem. Zostawił cię.
Pewnie znalazł sobie inną.
Tak było?
No co?
Wracaj do swojej wioski.
Nic tu po tobie.
Ja wędruję.
Nie mam celu podróży.
Dzisiaj Delhi, jutro Kalkuta, a potem Bombaj.
Harud jest w Delhi.
Ile ty masz przy sobie tych adresów? Jeden na każdą okazję?
Może być wszędzie. Delhi to ogromne miasto.
Będziemy potrzebować rikszy, a one są drogie.
Zaprowadzę cię za 500 rupii.
Nie mam aż tyle.
Sprawdź w torbie. Na pewno masz. Przecież nie wypchałaś jej śniegiem.
Nie.
Ta bransoleta jest ze złota?
Hej, zaczekaj.
Idziemy, Manyo.
Posłuchaj.
Chodź.
Cholera.
Potwornie jest porywcza.
Jadę z wami.
Daj pieniądze na bilety.
Poradzę sobie.
Delhi to niebezpieczne miejsce.
Nie oszczędzą cię w pociągu.
Dam sobie radę.
Nie wpuszczą cię do pociągu z kozą.
Pomogę ci. Daj mi ją.
Daj pieniądze. Pośpiesz się.
Na co czekasz? Daj pieniądze.
Szybciej, bo nam pociąg ucieknie.
To wystarczy na jeden bilet, a potrzebujemy dwóch.
- Więcej nie mam. - Poszukaj dokładnie.
- Pociąg zaraz odjedzie. - Nie mam więcej.
- Masz! - Nie mam więcej pieniędzy.
A bransoletka?
W Delhi będzie dużo wydatków.
Zawiozę was na budowę. O to się nie martw.
A teraz szybko. Zdejmij ją!
Pociąga odjeżdża. Szybko!
Nie myśl tyle. Chodź.
Chodźcie.
Wsiadajcie.
TRANSPORT PUBLICZNY HARIANA
Nie lubię go!
Ja też.
Hej, bracie!
Chcecie zabrać kozę?
Nic nie jest za darmo. Nawet wasze żony.
Wracajcie! Zapłaćcie!
Herbata.
Chodźcie, tu dzieje się magia.
Zapłacę sześćdziesiąt do dwudziestu!
- Sześćdziesiąt do dwudziestu! - Masz tu 20.
Sześćdziesiąt do dwudziestu! Przyjrzyjcie się dobrze.
Panie i panowie!
Zagramy w kości bez sztuczek, magii i oszustw.
Każda para wygrywa.
Obstawiajcie!
Sześćdziesiąt do dwudziestu!
Masz tu sześćdziesiąt.
Ludzie z Pendżabu, mieszkańcy Delhi,
bohaterowie z Hariany, obstawiajcie.
Ktoś jeszcze? Sześćdziesiąt do dwudziestu!
Zobaczmy. Rzut kośćmi bez sztuczek.
Nikt nie trafił. Pieniądze są moje.
Gramy jeszcze raz.
Dziesięć od każdego? Dwadzieścia? Jeszcze jedna runda.
PENSJONAT
- Potrzebujemy pokoju. - Jedyna czy dwójka?
Jedynka.
Na ile dni?
Zobaczymy.
A co z nią?
Ona jest ze mną.
- A ta koza? - Koza też.
Nie wpuszczamy tu zwierząt. Idźcie gdzie indziej.
Dopłacę 30 rupii.
To za mało. Może zostać za 50 rupii.
Wyjdzie 150 za pokój i 50 za kozę.
- Pasuje? - Pasuje za 40 rupii.
- Nazwisko? - Hanif Qureshi.
- Dokument ze zdjęciem? - Może być kartka żywnościowa?
Tak, a masz odbitkę?
Jest bez zdjęcia.
- Nie pytam o zdjęcie, a o kopię. - Sam ją zrób.
Przynieś mi ją jutro.
Wpisz tutaj swoje nazwisko i adres.
Pamiętaj uzupełnić jutro pełny adres.
Dwieście rupii z góry.
Musicie opuścić pokój przed południem.
Inaczej będziecie musieli dopłacić 190 rupii.
- Wyjmij 200 rupii. - Nie mam.
Poszukaj.
- Pamiętaj o odbitce. - Jasne.
Tu masz 100, resztę dostaniesz rano.
- Nie zapomnij. - Nie zapomnę.
Murari!
Weźcie koc.
Murari!
Daj im piętnastkę.
Weź to.
- A koza? - Weźcie ją.
Chodźcie za mną.
Zostawcie klucz na dole, gdy wychodzicie.
Zamknij drzwi.
Pójdę z tobą.
- O co chodzi? - Jestem głodna.
Spójrz na nią.
Co ona sobie wyobraża?
Chodźcie, przyjaciele. Popatrzcie!
Zagramy w kości bez sztuczek, magii i oszustw!
Dwadzieścia rupii od tego dżentelmena. Potrzebujemy jeszcze jednej osoby.
Mamy kolejnego gracza.
Sześćdziesiąt do dwudziestu!
Zagrajmy jeszcze raz. Sześćdziesiąt do dwudziestu!
- Obstawiajcie! - Dam 60!
Ten pan ma butelkę whisky w kieszeni.
Wyciągnijcie pieniądze i obstawiajcie.
Sześćdziesiąt do dwudziestu!
- Ktoś jeszcze? - Ja obstawię.
- Nie chcecie obstawiać? - Ja chcę.
Obstawiajcie.
Ile jest dla was warte 20 rupii? To wasz szczęśliwy dzień.
Obstawiajcie i spróbujcie szczęścia!
To są twoje kości, a to twoje.
Uwaga, zaczynamy. Płacę sześćdziesiąt do dwudziestu!
Sześćdziesiąt do dwudziestu!
Tylko dobrze wyrzuć.
Sześćdziesiąt do dwudziestu!
Pokaż, co wypadło.
A to pech. Brakło ci jednej kości.
Pieniądze zostają u mnie.
Obstawiajcie więcej, to wygracie więcej.
Otwórz drzwi.
Dowiedziałeś się czegoś?
Obudź ją i nakarm.
Dowiedziałeś się czegoś?
Place budowy w nocy są zamknięte.
Daj mi adres.
INDYJSKO-TYBETAŃSKA POLICJA GRANICZNA
Idź do swojego pokoju.
Murari!
- Co? - Gdzie jesteś?
Co to ma być?
Mówiłem, żebyś wziął dwójkę.
Gdzie byłaś?
To niebezpieczne miejsce.
Można szybko wpaść w tarapaty.
Poszłam po jedzenie.
Po jedzenie.
Dowiesz się czegoś?
Ona ma gorączkę.
Daj mi to.
Nie chodź po mieście sama.
TRANSPORT PUBLICZNY DELHI
Musi pani opuścić pokój do wieczora.
Mam kolejnych gości.
Należy się opłata za dwa dni.
- On wróci i zapłaci. - Kim on jest?
To jest Delhi. Musi pani być ostrożna.
Proszę się spakować.
- Kto tam? - Sprzątanie.
- Tak? - Miała pani opuścić pokój.
- On wróci za dwie godziny. - Nie mogę tyle czekać.
Co pan robi?
Wykonuję swoją pracę.
Co znowu?
On wróci za dwie godziny i zapłaci.
Mówiłem, że pokój jest zarezerwowany.
- A co z kozą? - Zabierz ją.
Pokój jest pusty.
Proszę uregulować rachunek.
To ten facet z piętnastki.
Dlaczego jest pusty?
Za dwa dni, czyli 380 rupii, minus 100 zaliczki.
Minus 200 za kozę.
W sumie 80 rupii.
Co zrobiliście z kozą?
Myśleliście, że zostanie tu za darmo? Szukaj jej u rzeźnika.
Zatłukę cię, gnoju!
Wyrzućcie go stąd!
Ty skurwysynu! Już ja ci pokażę!
Złodziej kóz!
Trzeba było to załatwić ze mną!
Wpakuję w ciebie cały magazynek!
Wpakuję ci wszystkie kulki w dupę!
A dokąd to? Czekaj!
Chodź.
No co?
Jedz!
Kupię ci inną kozę.
Większą i głośniejszą. Będzie robiła tak...
To duże miasto, potrzebuję czasu. Ale nie martw się. Znajdę go.
Weź to.
- Kto ci to dał? - Nawazuddin.
Dlaczego to wzięłaś?
Kamalo!
Ten film jest dedykowany wszystkim bezimiennym,
będącym jedynie liczbami w statystykach...
Napisy: Agnieszka Otawska-Bojarska